Jest nim pochodzący z Koszalina ks. Filip Gonciarek. W uroczystości wzięło udział kilkudziesięciu kapłanów, siostry zakonne, klerycy i przełożeni seminarium oraz bliscy wyświęconego. ‒ Jestem bardzo wzruszona, pojawiają się łzy, ale są to łzy szczęścia. Cieszę się, że mój syn wybrał taką drogę życia, że nie jest nastawiony tylko na to, żeby brać, ale chce dawać. Podziwiam go za to i jestem dumna ‒ mówi Kamila Gonciarek, mama nowego kapłana.

Sam neoprezbiter Filip na chwilę przed święceniami stwierdza: ‒ Zostać kapłanem oznacza dla mnie oddać życie za Kościół, podobnie jak doświadczam tego, że Chrystus oddał życie za mnie. W podaniu o przyjęcie do seminarium napisałem, że chcę być księdzem dobrym i normalnym, ale też przyjacielem i ojcem. Mam nadzieję, że nigdy nie zmienię tego kierunku. Sam tego doświadczyłem w Kościele. Spotkałem właśnie takich kapłanów. Dlatego wierzę, że Kościół potrzebuje dzisiaj nas, kapłanów, wpatrzonych w Jezusa, który oddał za nas życie. Chciałbym spalać się dla tych wszystkich, którzy potrzebują poczucia, że Kościół jest domem, miejscem dla każdego, szpitalem polowym, w którym opatrujemy ludziom rany.

Szafarz święceń, bp Krzysztof Zadarko, w homilii mówił m.in. szczególnym geście Jezusa z Wieczernika: ‒ Gest umycia nóg, który należał do nic nie znaczącego niewolnika, nie pasował do zrodzonego przez lata w uczniach poczucia wyjątkowości. Po trzech latach chodzenia z Jezusem mogli dojść do przekonania: „Jesteśmy elitą, wybranymi”. Elitaryzm jest synonimem wybraństwa, a w sercach Apostołów rosła świadomość, że są wybrani. Mieli poczucie bliskości i więzi z Jezusem, co należało do tej elitarności. Jednak kapłan jest wybrany spośród innych, aby służyć, aby iść tam, gdzie świat iść nie chce. To nie jest elitarność rozumiana jako sposób na przywileje i poczucie bycia lepszym od innych. Wszelkie kompromisy i źle rozumiany dialog ze światem są niebezpiecznym oddalaniem się od Jego serca i daru wybraństwa.

W koszalińskim seminarium właśnie rozpoczyna się rekrutacja na kolejny rok akademicki.