Nowy numer 41/2019 Archiwum

Obowiązek, który nas jednoczy

Sprzątają kirkut ponad podziałami, poglądami, wyznaniem. Grabią liście, zbierają gałęzie, wycinają krzaki. I przypominają o mieszkającej tu przed wojną społeczności żydowskiej.

Szczotka wydobywała spod mchu pozacierane inskrypcje i symbole. Ledwie wyczuwalne pod palcami litery hebrajskie i niemieckie mówią już niewiele, więcej można wyczytać ze znaków. – Na tej macewie jest dzban. Znak, że zmarły był z pokolenia lewitów. A na tym była postać kobiety. To nieczęste, bo zgodnie z żydowskimi przepisami niewłaściwe. Szkoda, że się nie zachowała – mówi Zbigniew Czajkowski. – Kiedy w 2001 r. odbyły się tu ekumeniczne uroczystości, jednym z gości była Gisela Miessner. Patrzyła i płakała. Odnalazła macewę swoich dziadków. To było bardzo wzruszające. A potem był wielki wstyd, bo kiedy doszło do aktu wandalizmu, to właśnie ta macewa ucierpiała – opowiada.

Badacz świdwińskiej przeszłości był jednym z inicjatorów uporządkowania cmentarza. Pomysł podchwycił miejscowy pastor. Wspólnymi siłami katolików i protestantów udało się przywrócić temu miejscu pamięć. – Nie ma znaczenia, czy to cmentarz żydowski, tatarski, pruski czy polski. To miejsce pamięci o przedwojennych mieszkańcach naszego miasta. Jako że nie jesteśmy barbarzyńcami, powinniśmy o nie zadbać, jak o każdy zabytek. To na płaszczyźnie ludzkiej. W wymiarze wiary chrześcijańskiej jednoczy nas obowiązek oddania posługi zmarłym – tłumaczy Adam Ciućka, pastor Zboru Chrystusa Dobrego Pasterza Kościoła Bożego w Świdwinie.

Szacunek i pamięć

Wracają na żydowski cmentarz raz, dwa razy do roku. Ponad podziałami, poglądami, wyznaniem. Wśród biorących udział w pracach porządkowych są miejscowi zielonoświątkowcy, katolicy, są i niewierzący. Z poszanowaniem prawa rabinicznego porządkują, grabią liście, zbierają gałęzie, oczyszczają teren z nadmiernie rozrastającej się roślinności. Przykład daje świdwiński burmistrz. W roboczym stroju, z grabiami, rusza między alejki. – Ja tu jestem dzisiaj incognito, nie z urzędu – śmieje się Piotr Feliński. Nie pierwszy raz bierze udział w pracach porządkowych na Judenbergu. – Dużo podróżowałem po Kresach Wschodnich i serce mi się krajało, że nasze cmentarze – Polaków, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia tej ziemi – są tak zaniedbane. Pomyślałem, że warto, żebyśmy my zadbali o miejsca pamięci o tych, których potomków też już tu nie ma – mówi. – Historia pomorskiej ziemi jest skomplikowana, jest wiele drażliwych tematów, ale warto o nich rozmawiać i szanować przeszłość – dodaje świdwiński włodarz.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zobacz także

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone przez internautów komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama

Sponsorowane

Https://Www.AUTOdoc.PL