Tak uczymy się w naszym Caritasie

Rekolekcje dla wolontariuszy Parafialnych Zespołów Caritas odbywają się dwa razy w roku – w północnej i południowej części diecezji. W dniach 17–19 kwietnia 30 osób wzięło udział w spotkaniu w podkołobrzeskim ośrodku Caritas w Podczelu. Tematem dni, których spora część upłynęła na rozmowach i rekreacji nad morzem, była sylwetka śp. biskupa Czesława Domina, drugiego ordynariusza diecezji. Jak mówi ks. Piotr Zieliński, koordynator parafialnego wolontariatu Caritas, w roku obchodów 30. rocznicy śmierci biskupa miłosierdzia, warto aby ten temat inspirował diecezjan nie tylko na rekolekcjach, ale i podczas zbliżającej się pielgrzymki po Polsce jego śladami. Dodatkowo atutem ośrodka w Podczelu jest fakt, że zakładał ją bp Domin, że tu działa fundacja jego imienia oraz reaktywowane po latach muzeum poświęcone jego pamięci.

Jak zapewnia ks. Zieliński, spuścizna duchowa bp Domina domaga się nie tylko przypomnienia i odkrycia na nowo, ale także badań, a materiałów źródłowych jest wiele: albumy, książki, publikacje, artykuły prasowe (także w "Gościu Niedzielnym"), roczniki historyczne, prace naukowe, spisane świadectwa osób. – Biskup Czesław Domin jest więc tak mocno związany z Caritas, a także z naszą diecezją, że jest naszym naturalnym przewodnikiem w roku, kiedy wspominamy 30. rocznicę jego śmierci – mówi kapłan.

Do Podczela przybyli m.in. wolontariusze z Ustki. Barbara Piechocka po przejściu na emeryturę nie wyobrażała sobie siebie bezczynnie siedzącej w domu, dlatego przed pięciu laty dołączyła do siedmioosobowego wolontariatu w parafii Gwiazdy Morza. Niekiedy oznacza to nawet codzienną aktywność w parafii czy domach ludzi, zazwyczaj – raz, dwa razy w tygodniu. Wolontariuszka nie żałuje, bo widzi, jak wiele dobra udało się jej wraz z zespołem Caritas zrobić. – Staramy się pomagać ludziom samotnym, starszym, schorowanym, odwiedzać zwłaszcza tych, którzy nie wychodzą z domów, posiedzieć z nimi, chociaż trochę czasu z nimi spędzić. Pomagamy licznym rodzinom, matkom samotnie wychowującym dzieci, osobom z rodzin patologicznych – mówi ustczanka, wymieniając paczki żywnościowe czy wykup obiadów na stołówce szkolnej dla dzieci. Oprócz kwestowania środki na wsparcie ubogich pochodzą z rękodzieła, np. palm wielkanocnych.

– Mam pod opieką panią, którą w miarę często odwiedzam; posiedzę z nią godzinkę, porozmawiam, wypijemy razem herbatę i już ona ma rozrywkę. Poza tym służę moim samochodem – czasem trzeba kogoś przewieźć, gdzieś zawieźć. Zawsze znajdzie się coś takiego, żeby drugiemu pomóc – zaświadcza Barbara Piechocka.

Ewy Milewskiej z parafii św. Jana Kantego w Słupsku nie przeraża nieumyty, pijany człowiek. Pewnego dnia znalazła w sobie tyle serca, by podejść do jednego z nich z życzliwym słowem. – Po jakimś czasie powiedziałam mu, tak troszkę żartem: „z pana taki fajny, przystojny facet, umyłby się pan może…”. Dwa miesiące później przyszedł na nasz dyżur: czysty, elegancki. Dziękował mi, że jako jedyna odpowiadam mu na „dzień dobry”. Przychodzi do dziś, czysty – opowiada słupszczanka. – Trzeba patrzeć na kogoś, że jest człowiekiem, dopiero potem na resztę. Tak uczymy się w naszym Caritasie – mówi jako wolontariuszka z 24-letnim stażem.